Nie po zimie, po naszych psach

Do astronomicznej i kalendarzowej wiosny zostało jeszcze trochę czasu, ale ze względu na wyraźne ocieplenie w sklepach budowlano-ogrodniczych widać już naprawdę spory ruch. Wiele osób chce jak najszybciej zacząć realizować plany, które dojrzewały przez całą zimę, albo po prostu zabrać się za pilne remonty i porządki.

My jednak dziś nie o tym. Chcemy poruszyć sprawę znacznie prostszą, a jednocześnie bardzo uciążliwą dla mieszkańców — załatwiania potrzeb przez psy w nieodpowiednich miejscach, a właściwie niesprzątania po nich przez właścicieli.

Dzisiaj w kilku miejscach Karbia mieliśmy okazję porozmawiać z mieszkańcami spacerującymi ze swoimi pupilami. Wielu z nich narzekało na sąsiadów. Schemat wypowiedzi był bardzo podobny: „to inni nie sprzątają po swoich psach”. Problem w tym, że później, o innej porze, w tych samych miejscach widzieliśmy, jak niektóre z tych osób same ignorowały sytuacje, gdy ich własny pies załatwiał się pod blokiem albo na trawniku. I w ten sposób powstaje błędne koło — każdy ma pretensje do każdego, ale od siebie wymaga najmniej.

Takie plamy nie tylko szpecą otoczenie, ale też pokazują skalę problemu.

Aby trawnik w tym miejscu mógł się odrodzić, trzeba będzie go dokładnie wygrabić, spulchnić ziemię, dosiać nową trawę, a przede wszystkim ograniczyć problem psów załatwiających się tu każdego dnia.

Szanowni mieszkańcy Karbia, drodzy Czytelnicy i Przyjaciele — zdjęcia, które za zgodą publikujemy, dotyczą okolic ul. Braci Śniadeckich oraz dwóch tamtejszych wspólnot mieszkaniowych.

Nasz rozmówca zwrócił uwagę na kilka istotnych aspektów tej sprawy. Postaramy się opisać je nieco żartobliwie, ale sam problem jest jak najbardziej poważny.

Pierwszy scenariusz wygląda tak: ktoś spaceruje z pieskiem wokół osiedla. Szczególnie często — jak zauważają mieszkańcy — dotyczy to dzieci i młodzieży. Wzrok skierowany jest głównie na smartfon, czasem przed siebie, ale również nerwowo w dół. Gdy pies zaczyna się załatwiać, pojawia się chwilowy stres i szybkie rozglądanie się po oknach. Jeśli akurat nikogo nie widać, właściciel spokojnie pozwala zwierzęciu dokończyć „robotę” i odchodzi. A przecież warto pamiętać, że wielu mieszkańców obserwuje to wszystko zza firanek.

Druga grupa to osoby, które gdy pojawia się ryzyko, że ktoś je zauważy, nagle wyciągają woreczki i sprzątają po swoim pupilu. To oczywiście lepsze niż nic — można powiedzieć: połowa sukcesu. Problem w tym, że taki pies często chwilę wcześniej biegał bez smyczy. Do tego dochodzi jeszcze kwestia moczu, który również niszczy trawniki i zieleń, czego efekty pokazujemy na zdjęciach.

Jest też trzecia grupa — nazwijmy ją żartobliwie „oficjalnie idealnymi”. To osoby, które publicznie narzekają na innych i chętnie deklarują, jak bardzo dbają o porządek. Tymczasem wcześnie rano, gdy właściciel najchętniej jeszcze by pospał, a pies — co całkowicie normalne — musi wyjść, liczy się na to, że większość sąsiadów jeszcze śpi. Wtedy sprawa bywa całkowicie ignorowana: pies zostaje puszczony luzem albo nikt nie sprząta po nim, pozwalając mu załatwiać się jak najbliżej wejścia do klatki. Podobnie wygląda to późnym wieczorem, przy ostatnim wyjściu.

Co na to Polskie prawo?

*Chcemy też zwrócić uwagę na pewną nieścisłość praktyczną. Bytomskie przepisy mówią, że odchody zwierzęce z terenów publicznych należy wrzucać w szczelnym opakowaniu do koszy ulicznych. Tyle że w naszej dzielnicy takich koszy zwyczajnie brakuje. To jednak nie może być wymówką do pozostawiania nieczystości pod blokami, na trawnikach czy przy wejściach do klatek. Skoro infrastruktura nie nadąża, tym bardziej potrzeba zwykłej odpowiedzialności właścicieli.

Może to również temat dla miasta: skoro egzekwuje się porządek, warto zadbać także o odpowiednią liczbę koszy w terenie. Do tego czasu pozostaje po prostu sprzątać po swoich pupilach i wyrzucać woreczki tam, gdzie jest to faktycznie możliwe.

Na koniec chcemy już tylko poprosić o jedno. Z oczywistych względów nikt nie zamierza zgłaszać sąsiadów do Straży Miejskiej. Mieszkańcy nie chcą żyć ze sobą w niepotrzebnych konfliktach — i to jest zrozumiałe. Sporadyczne sytuacje, pojedyncze błędy czy zwykłe ludzkie przeoczenia są w społeczeństwie akceptowalne i dobrze, że potrafimy do nich podchodzić ze zrozumieniem.

Ale tych, których w tym artykule opisaliśmy jako „trzecią grupę”, prosimy o jedno: o zmianę nawyków. Bo to nie są już pojedyncze przypadki, lecz zachowania, które trzeba nazwać po imieniu — nagannymi i karygodnymi. Trudno mówić o szacunku do sąsiadów i wspólnej przestrzeni, jeśli regularnie pozwala się psu (lub psom), biegać wolno i załatwiać gdzie tylko popadnie.

Naprawdę niewiele trzeba, by wokół naszych bloków było czyściej, przyjemniej i bardziej po sąsiedzku. Wystarczy zacząć od siebie.