Wielki Post to jeden z najważniejszych okresów w roku liturgicznym Kościoła. Dla wierzących jest czasem wyciszenia, refleksji i przygotowania do najważniejszego święta chrześcijaństwa – Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa.

Korzenie Wielkiego Postu sięgają pierwszych wieków chrześcijaństwa. Początkowo był to krótki czas postu bezpośrednio przed Wielkanocą. Z czasem – około IV wieku – Kościół ustalił czterdziestodniowy okres przygotowania, na wzór wydarzeń opisanych w Ewangelii.
Szczególne znaczenie miało przygotowanie katechumenów (osób dorosłych przygotowujących się do chrztu), którzy przyjmowali sakrament podczas Wigilii Paschalnej. Wielki Post był więc czasem intensywnej duchowej formacji.

Liczba 40 w Biblii ma symboliczne znaczenie i wielokrotnie się pojawia:

– 40 dni trwał potop za czasów Noego
– 40 lat Izraelici wędrowali przez pustynię
– dni Mojżesz przebywał na górze Synaj
– 40 dni prorok Eliasz wędrował do góry Horeb
– 40 dni Jezus pościł na pustyni

To właśnie do ostatniego wydarzenia nawiązuje Wielki Post.

Ewangelie opisują, że po chrzcie w Jordanie Jezus udał się na pustynię, gdzie przez 40 dni pościł i modlił się. W tym czasie był kuszony przez szatana.
Pokusa dotyczyła:
przemienienia kamieni w chleb (pokusa zaspokojenia głodu),
rzucenia się ze świątyni, by aniołowie Go ocalili (pokusa próby Boga),
oddania pokłonu w zamian za władzę nad światem (pokusa władzy i chwały).
Jezus odrzucił wszystkie pokusy, pokazując wierność Bogu. To wydarzenie stało się duchowym wzorem dla chrześcijan – czasem walki ze słabościami i pracy nad sobą.

Okres ten kończy się przed rozpoczęciem Triduum Paschalnego.

Triduum Paschalne obejmuje:
Wielki Czwartek – pamiątkę Ostatniej Wieczerzy,
Wielki Piątek – dzień męki i śmierci Jezusa,
Wielką Sobotę – czas ciszy i oczekiwania, zakończony Wigilią Paschalną,
Niedzielę Zmartwychwstania – najważniejsze święto chrześcijaństwa.
Liturgicznie Wielki Post kończy się przed Mszą Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek wieczorem